Tag: Moestuinen (Pagina 1 van 2)

Herstart moestuintjes voor kinderen in Huissen.

Herstart moestuintjes voor kinderen in Huissen.

In 2022 moesten de kinderen de Moeshoeve in Huissen verlaten vanwege de aanwezigheid van een invasieve agressieve mierensoort. De aanwezige planten en het schuurtje zijn vernietigd (verbrand). Inmiddels hebben we een nieuw perceel verworven op het landgoed Groot Holthuijzen. Dankzij de medewerking van de Landgoed eigenaar en de gemeente kunnen we dit jaar, 2023, een nieuwe start maken met een voor basisschoolkinderen zo belangrijk antwoord op de vraag: Waar komt ons eten vandaan?

In het eerste kwartaal, tot april, willen we het perceel inrichten om m.i.v. april kinderen de gelegenheid te geven zelf hun eigen voedseltuintje in te richten. Een moestuintje is educatief van opzet: de kinderen leren hoe compost te maken en te gebruiken, welke bodemdieren er zijn en welke daarvan zijn nuttig (wormen) en welke zijn schadelijk (slakken) voor de aanplant. De aangeplante groenten hebben ook voeding en water nodig. Niet gewenste planten (onkruid) dienen verwijderd te worden. Kinderen leren hiermee verantwoordelijkheid te dragen, doen vaardigheden op, leren samen te werken en om te gaan met teleurstellingen (bijv.: vraat van slakken, een oogst die mislukt)

We vragen vrijwilligers die mee willen helpen om het perceel in te richten en geschikt te maken voor gebruik door de kinderen in de basisschoolleeftijd. Ook vragen we kinderen zich aan te melden die, eventueel met (groot)ouders, een moestuintje willen beheren om op biologische wijze hun eigen groente te kweken. Aanmelden graag door tussenkomst van de ouders. Geïnteresseerd? Aanmelden via  moestuinenhuissen@lingewaardnatuurlijk.nl

Archief van Nieuwsberichten

Ouders over de schooltuin

Ouders over de schooltuin

“Zo trots als een pauw als ze haar eigen kerstomaatjes plukt… hij is nu veel bewuster bezig met wat wij eten… hij heeft nu meer plezier in de natuur en geprikkeld om te ontdekken… zij krijgt energie van de tuintjes… ik moet alles koken wat het ook is”. Een greep uit de vele opmerkingen van ouders op de vraag: “Wat merk je thuis van de schooltuin?”.
De schooltuin is alom bekend in Bemmel. Het is ook in Nederland steeds gebruikelijker om in schooltijd te tuinieren. Dit onder de slogan van de Schooltuinalliantie: ‘elk kind een schooltuin’. Maar hoe belangrijk vinden ouders die activiteit eigenlijk en waarom? Deze vraag wordt zelden voorgelegd. Dus werd dit aan ouders van groep 6/7 van twee scholen (IKC’s Pius X en De Regenboog) gevraagd. Alle 33 ouders, op één na, onderstreepten het belang van school tuinieren binnen het school programma. Waarom eigenlijk? De meeste ouders noemen als belangrijkste reden: ‘plantjes verzorgen’, gevolgd door ‘natuurbeleving’ en ‘leren over de natuur’. Eigenlijk voor de hand liggend. Opvallend is dat ‘stimuleren van groenten en fruit eten’ en ‘proeven’, althans onder deze ouders, veel minder vaak als belangrijk wordt genoemd. Dat is des te opvallender omdat de overheid zelf zo op ‘gezond eten’ en ‘gezonde leefstijl’ hamert.
Evenals de ouders denk ik overigens ook dat de schooltuin primair is bedoeld om plantjes te verzorgen, voor natuurbeleving en om over beide ook iets te leren. Gezond eten, hoe belangrijk ook vanwege overgewicht van veel kinderen, is een nevendoel, zij het een belangrijk nevendoel. Gezond eten is primair de taak van het gezin. Een van de ouders gaf dat ook nog eens fijntjes aan. Ten slotte druipt het enthousiasme van de kinderen voor school tuinieren er van alle kanten af, aldus de ouders. Maar volgens een meester ook de opwinding bij terug keer op school. Kinderen moeten eerst weer tot rust komen, zegt hij. Zo’n 1½ uur schooltuin doet nogal wat met hen. Dat maakt begrijpelijk waarom relatief veel ouders aangeven dat school tuinieren ook ‘veel ontspanning geeft tegenover de stress van alledag’. Ik denk dat ouders hier een belangrijk punt aansnijden. De school tuin is wellicht ook een uitlaatklep voor de alledaagse spanning en versterkt ook positieve gevoelens.

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Archief van Nieuwsberichten

Hé… Jan van de tuintjes

Hé… Jan van de tuintjes

Zo’n uitroep van twee oud-leerlingen van IKC Pius X geeft je direct een lekker gevoel. Ze herkennen je nog en weten wat je doet. Toch flitste tegelijk iets anders door mijn hoofd. Wat herinneren kinderen zich op latere leeftijd nog van de schooltuin. Hoe werkt zo’n ervaring door, wat wordt onthouden?

Er is in de wereld maar één onderzoek naar die vraag gedaan. Conclusie: na tientallen jaren was bij veel ouderen de schooltuin uit hun jeugd nog springlevend. Ze waren weer begonnen met tuinieren, volgden cursussen en hadden nog sterke herinnering aan boomplantdagen.

Carmen en Lynn, twee jonge meiden van 15 jaar en leerling op het VMBO te Lent vertellen over 5 jaar geleden. Carmen: “Ik heb mijn naambord nog en weet nog precies waar mijn tuintje lag… ik herinner me dat ik de hele dag zat te wachten tot we weer mochten gaan en… werd er heel blij van”. Lynn: “Ik wilde in mijn tuintje altijd onmiddellijk aan de slag en als iemand er doorheen liep dacht ik: oei straks heb ik geen eten. Frietjes op school van de eigen aardappelen eten, was gewoon super”. Beiden geven ze aan dat je zo op een leuke manier leert hoe iets groeit en dat het fijn is om met opa en oma te gaan kijken. Even weg van school vonden ze fijn, maar lezen van de bijbehorende lesjes en af en toe naar uitleg moeten luisteren vonden ze pittig, maar begrepen wel dat het ook in de tuintjes om onderwijs gaat. Allebei zetten ze nog aardbeiplantjes als het zo uitkomt. De vraag is natuurlijk: Hoe denken beide meiden als we weer vijf jaar verder zijn of over 50 jaar! Hoe werkt de schooltuin eigenlijk door op latere leeftijd?

Jan de Moor

Archief van Nieuwsberichten

Vrijwilligers gezocht voor de aanleg van een schoolmoestuin in Huissen.

Vrijwilligers gezocht voor de aanleg van een schoolmoestuin in Huissen.

Lingewaard Natuurlijk is op zoek naar vrijwilligers, die kunnen helpen in de moestuin van landgoed groot Holthuyzen in Huissen. De oude moestuin aan de Hoeve hebben wij verlaten wegens een exotische mierensoort. Wij zijn nu blij met deze nieuwe en veilige locatie waar kinderen in de basisschoolleeftijd een moestuin kunnen onderhouden en de kinderen die al een moestuin hadden verder kunnen tuinieren.  Het educatieve aspect van het schooltuinieren krijgt veel aandacht. Een schoolmoestuin is een middel om kinderen op een leuke en positieve manier dichter bij de natuur te brengen en ze te laten kennismaken met verschillende fasen en aspecten van het groeiproces. Wij bieden hulp bij het moestuinieren voor kinderen. Zo leren ze groente verbouwen op biologische wijze, oogsten, composteren, samenwerken verantwoordelijkheid nemen en zorgen voor hun tuin.

Deze winter willen wij gebruiken om het perceel geschikt te maken voor het moestuinieren. Hiervoor zoeken we vrijwilligers die mee willen helpen het perceel geschikt te maken en eventueel ook bereid zijn om vanaf april 2023 de kinderen met woord en daad ter zijde te staan om hun kennis en vaardigheid op een hoger niveau te brengen. Interesse?

Meld je aan bij Jac Lamerichs 06-30092145 of info@lingewaardnatuurlijk.nl

Archief van Nieuwsberichten

Vacature coördinator moestuin Huissen

Vacature coördinator moestuin Huissen

Lingewaard Natuurlijk is een vrijwilligersorganisatie die zich inzet voor natuureducatie, landschapsontwikkeling, natuurbeleving en natuurbescherming. De Stichting heeft verschillende werkgroepen. Voor de moestuinen in Huissen zoeken wij een coördinator. De activiteiten zijn gericht op basisschoolleerlingen. Het team bestaat uit 6 leden. De coördinator geeft leiding aan de vrijwilligers en onderhoudt de contacten met de kinderen en ouders. De teamleden leren kinderen op ecologische wijze voedsel te telen. Zo proberen wij de kinderen te betrekken bij de leefomgeving en bewustwording te bevorderen. Verantwoordelijkheid, duurzaamheid en respect voor de natuur zijn aandachtspunten.

Wil je graag meehelpen aan de ontwikkeling van de toekomstige generaties in Huissen? Dan is dit iets voor jou! Het belangrijkste is dat je het leuk vindt om samen te werken met vrijwilligers en kinderen. Interesse? Neem dan gerust contact op met Jac Lamerichs telefoon 06 30092145 of meld je aan via voorzitter@lingewaardnatuurlijk.nl

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten

Bemmelse ouders blij verrast met gevulde koeken… 

Bemmelse ouders blij verrast met gevulde koeken… 

Dinsdagavond was het weer zover. Ouders druppelen de Veldschuur binnen. Deze keer zijn het vaders met zoon of dochter. De vorige keer ook moeders en hele families. Opgeteld zijn wij met zijn dertienen. Zoveel zijn er wel nodig bij het schoffelen.

47 tuintjes is veel, zeker als het onkruid door sproeien en soms een buitje regen, overal woekert. Het staat kris kras tussen bonen, worteltjes, bietjes en prei. Alleen de mais, de zonnebloemen en de stokbonen zijn nog goed zichtbaar. De ouders van De Regenboog en Pius X staan er wat onwennig bij als ze een schoffel met emmer in de hand geduwd krijgen. De kinderen voelen zich thuis, lopen met de kruiwagen rond en helpen druk mee. Dan overleg. Waar staan de bonen? vraagt een vader en hoe zie je het verschil met knopkruid, melde, distels en kweekgras? Ja, goede vraag… hum! De groenten worden voor de zekerheid nog eens benoemd. Maar dat is niet nodig, toch! zegt er een. Iedereen knikt. Ouders vinden het normaal om een handje te helpen. De rekrutering op de contactavond stopte dan ook bij de eerste tien van elke school. Het enthousiasme van de kinderen over de aanpak trekt de ouders kennelijk mee. “Het zijn niet perse de groene vingers die het doen, maar het plezier in buitenlessen, de beleving en spanning die de schooltuin oproept en alle verhalen daaromtrent waar de kinderen mee thuis komen”, aldus de ouders hun eigen motivatie samenvattend. De afsluiting met koeken en een drankje is gewoon gezellig. Zo valt de zomervakantie goed te overbruggen. Het voelt tegelijk als waardering voor al de vrijwilligers.

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten

Koningin op bezoek in Lingewaard…

Koningin op bezoek in Lingewaard…

Muisstil is het als de koningin wordt binnengedragen. Omdat ze zelf niet rijdt, is ze gebracht. In een kast met groot gevolg. Goed beschermd. Zeker! Iedereen helpt haar, geeft haar eten en bij de ingang zitten ook nog beveiligers.

Zo begint de ochtend met Hans Franken, imker met bijenkasten in de Veldschuur. Hij is gekomen met een observatiekast, grote bijenplaten en is uitgedost met kap en een pijp waar rook uitkomt. De kinderen van Pius X en Regenboog kijken hun ogen uit, vooral als ze ook de koningin mogen zien. “Wat weten jullie al veel over bijen”, zegt Hans, na opnieuw een spervuur van vragen en opmerkingen. Toch is zijn lesje, voorbereid op school, nog maar het voorgerecht. De bijenstal. Ja, daar gaat het om. In groepjes van 4-5 gaan de kinderen er kijken. Daar zie je de in- en uitvliegende bijen in het echt met de korfjes stuifmeel op hun lijf. Daar is het oppassen, want je wilt niet worden gestoken. Er hangt spanning, angst en sensatie. Soms lopen we zelf mee. Ik heb nog actieve herinnering aan een grote lummel aan de hand en een klein meisje aan de arm. Beiden zien zo’n bezoek niet zitten. Toen alarm. Meester Tibor is gestoken. Onder zijn rechteroog nog wel. Het gaat als een lopend vuurtje rond. Behulpzame handen zoeken naar de verbandtrommel en vervolgens naar azijn. Uitzuigen lijkt geen optie. De meester loopt ondertussen onbewogen met een redelijke zwelling rond. Niets aan de hand, ook geen pijn. Een gevoel van opluchting bij mij: gelukkig hij en niet een kind. De andere dag ligt in de ijskast een flesje: “Appelazijn tegen bijensteken”.  

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten

Groot nieuws voor boeren in Lingewaard.

Groot nieuws voor boeren in Lingewaard.

Met de riek de plant opwippen, flink trekken aan het loof en schudden, dan graven. Sommigen stapelen de aardappelen, anderen leggen ze in een rijtje of doen ze één voor één meteen in hun tasje. Elk kind heeft zijn eigen aanpak. Het graafwerk gebeurt in grote stilte wat uiteindelijk uitmondt in opgewonden verhalen op het weegstation. Het tempo is nog nooit zo hoog geweest en de gelakte nagels, de witte sneakers en de brandende zon worden even vergeten. Liesbeth en José hebben het druk bij het weegstation en de flap-over waarop alles wordt genoteerd. “Wie heeft de zwaarste tas aardappelen en wie de zwaarste enkeling?” is het enige wat telt. De enkele aardappel laat zich makkelijk wegen, maar voor de volle tasjes is het wiebelig weegschaaltje minder geschikt. Het middeleeuws dingetje valt steeds om. Het kan een gewicht van boven de 5 kg eigenlijk niet aan. Maar dat deert allerminst. Schatten is ook rekenen, mompelt de meester om de situatie te redden. Met een wijsneus er achteraan: Maar niet zo precies. Kampioen van IKC De Regenboog is Joost, met een aardappel van 700 gr, gevolgd door Romy van IKC Pius X met een van 589 gr. Het gewicht van de tasjes is ook niet mis: gemiddeld 3,4 kg en 3,1 kg. En dat is dan het resultaat van 2 pootaardappelen. Boeren uit de buurt reageerden met wat afgunst, hoorden wij, toen het nieuws als een vuurtje rondging. Teleurgesteld waren de kinderen wel even, toen ze op het eind de grootste aardappel bij de meester moesten inleveren, uiteindelijk voor frietjes op school!

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten

Een motje

Een motje

De klas zit onder een kale appelboom, maar vol met witte spinsels. “Het lijkt wel een spookboom”, zegt een kind, wijzend naar de spinsels en de witte vlinders die het nog geheimzinniger maken. De vlinders hebben zwarte stippen, lange vleugels en zijn rank van bouw. De bladeren zijn weg: opgevreten. Larven en rupsen gingen hun gang.

Bedoeld wordt het stippelmotje. José gebruikt het motje om de levenscyclus van vlinders nog eens uit te beelden. De kinderen luisteren ademloos, bekijken de larven en rupsen en laten de vlinders op hun arm zitten. Dan barst het los met vragen. Hoe leven deze beestjes, zijn ze schadelijk en wie zijn hun vijanden. En zo komt het lesje bij de processierups en de kool- en pimpelmees die aan en af vliegen en de oorworm niet te vergeten. Die moeten ook allemaal eten. Iedereen knikt.

Het motje is de opmaat naar het lesje over fruit. De kinderen hebben zich degelijk voorbereid. Ze hebben gelezen over de verschillende soorten fruitbomen in de Betuwe, het verschil tussen hard en zacht fruit, de diverse soorten pitten en de bevruchting in de lente. Dan passeert een groot dienblad met een twaalftal bordjes. Liesbeth vertelt over bessen en aardbeien en over hun oermoeder: de kleine bosaardbei. Het vrij plukken en proeven van bessen gaat door in de boomgaard. De dappersten beginnen met keuren op smaak, dan volgt de rest. De gezichten veranderen met het type bes: zoet, bitter, friszuur, kruidig. Dat er tussen de struiken wespen, bijen, en hommels zitten, wordt even vergeten. Althans, zolang niemand er acht op slaat…

 

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten

Rabarber op de snijtafel…

Rabarber op de snijtafel…

Kinderen van de Pius X en de Regenboog die met hun tuintje klaar zijn mogen rabarber gaan plukken. De planten staan in een afgelegen hoek van de boomgaard. “Voor elk kind twee stelen”, is de afspraak.

Terwijl een van de kinderen toch even vraagt: “Hoe doe je dat?”, zijn drie anderen al aan het trekken en snijden. “Nee, niet zo!“, roept iemand. Ik doe het even voor: “Zet je benen stevig neer, pak
de stengel onderaan vast, maak dan vanuit de onderarm een draaibeweging en trek tegelijk heel flink”. Puf.
“Ja, dat is werken en dan voor 26 kinderen”, zie ik er een paar denken. Behalve uittrekken is ook kiezen belangrijk . “Deze stengel maar niet, ziet er onderaan niet zo roze uit”, hoor ik een kind mompelen, terwijl haar vriendinnetje achterover valt als haar stengel plots losschiet. En dan ineens alle vier in discussie. Over de rozeachtige kleur van de stengel waar je op moet letten. Maar wat is roze! Kinderen kunnen dit soort dingen snel onderscheiden. Als je de ervaring maar aanbiedt. Ondertussen wordt aan de snijtafel hard doorgewerkt. Van de meester mogen ze een scherp mes gebruiken. ”Moet toch kunnen… niet dan?” en kijkt me vragend aan. Het snijteam werkt ondertussen met dichtgeknepen monden hard door om de hele rij kinderen nog tijdig te bedienen. Tien stukjes rabarber per kind is toch 260 keer snijden. Wat er thuis mee moet gebeuren, is voor sommigen een raadsel. Anderen zijn er al zo bekend mee dat ze de rabarber ter plekke rauw staan op te eten.

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Klik op een foto voor een groter exemplaar.

Archief van Nieuwsberichten
« Oudere berichten

© 2023

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑