Categorie: Nieuws (Pagina 7 van 11)

Dinsdagavond was het weer zover. Ouders druppelen de Veldschuur binnen. Deze keer zijn het vaders met zoon of dochter. De vorige keer ook moeders en hele families. Opgeteld zijn wij met zijn dertienen. Zoveel zijn er wel nodig bij het schoffelen.

47 tuintjes is veel, zeker als het onkruid door sproeien en soms een buitje regen, overal woekert. Het staat kris kras tussen bonen, worteltjes, bietjes en prei. Alleen de mais, de zonnebloemen en de stokbonen zijn nog goed zichtbaar. De ouders van De Regenboog en Pius X staan er wat onwennig bij als ze een schoffel met emmer in de hand geduwd krijgen. De kinderen voelen zich thuis, lopen met de kruiwagen rond en helpen druk mee. Dan overleg. Waar staan de bonen? vraagt een vader en hoe zie je het verschil met knopkruid, melde, distels en kweekgras? Ja, goede vraag… hum! De groenten worden voor de zekerheid nog eens benoemd. Maar dat is niet nodig, toch! zegt er een. Iedereen knikt. Ouders vinden het normaal om een handje te helpen. De rekrutering op de contactavond stopte dan ook bij de eerste tien van elke school. Het enthousiasme van de kinderen over de aanpak trekt de ouders kennelijk mee. “Het zijn niet perse de groene vingers die het doen, maar het plezier in buitenlessen, de beleving en spanning die de schooltuin oproept en alle verhalen daaromtrent waar de kinderen mee thuis komen”, aldus de ouders hun eigen motivatie samenvattend. De afsluiting met koeken en een drankje is gewoon gezellig. Zo valt de zomervakantie goed te overbruggen. Het voelt tegelijk als waardering voor al de vrijwilligers.

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Muisstil is het als de koningin wordt binnengedragen. Omdat ze zelf niet rijdt, is ze gebracht. In een kast met groot gevolg. Goed beschermd. Zeker! Iedereen helpt haar, geeft haar eten en bij de ingang zitten ook nog beveiligers.

Zo begint de ochtend met Hans Franken, imker met bijenkasten in de Veldschuur. Hij is gekomen met een observatiekast, grote bijenplaten en is uitgedost met kap en een pijp waar rook uitkomt. De kinderen van Pius X en Regenboog kijken hun ogen uit, vooral als ze ook de koningin mogen zien. “Wat weten jullie al veel over bijen”, zegt Hans, na opnieuw een spervuur van vragen en opmerkingen. Toch is zijn lesje, voorbereid op school, nog maar het voorgerecht. De bijenstal. Ja, daar gaat het om. In groepjes van 4-5 gaan de kinderen er kijken. Daar zie je de in- en uitvliegende bijen in het echt met de korfjes stuifmeel op hun lijf. Daar is het oppassen, want je wilt niet worden gestoken. Er hangt spanning, angst en sensatie. Soms lopen we zelf mee. Ik heb nog actieve herinnering aan een grote lummel aan de hand en een klein meisje aan de arm. Beiden zien zo’n bezoek niet zitten. Toen alarm. Meester Tibor is gestoken. Onder zijn rechteroog nog wel. Het gaat als een lopend vuurtje rond. Behulpzame handen zoeken naar de verbandtrommel en vervolgens naar azijn. Uitzuigen lijkt geen optie. De meester loopt ondertussen onbewogen met een redelijke zwelling rond. Niets aan de hand, ook geen pijn. Een gevoel van opluchting bij mij: gelukkig hij en niet een kind. De andere dag ligt in de ijskast een flesje: “Appelazijn tegen bijensteken”.  

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

Met de riek de plant opwippen, flink trekken aan het loof en schudden, dan graven. Sommigen stapelen de aardappelen, anderen leggen ze in een rijtje of doen ze één voor één meteen in hun tasje. Elk kind heeft zijn eigen aanpak. Het graafwerk gebeurt in grote stilte wat uiteindelijk uitmondt in opgewonden verhalen op het weegstation. Het tempo is nog nooit zo hoog geweest en de gelakte nagels, de witte sneakers en de brandende zon worden even vergeten. Liesbeth en José hebben het druk bij het weegstation en de flap-over waarop alles wordt genoteerd. “Wie heeft de zwaarste tas aardappelen en wie de zwaarste enkeling?” is het enige wat telt. De enkele aardappel laat zich makkelijk wegen, maar voor de volle tasjes is het wiebelig weegschaaltje minder geschikt. Het middeleeuws dingetje valt steeds om. Het kan een gewicht van boven de 5 kg eigenlijk niet aan. Maar dat deert allerminst. Schatten is ook rekenen, mompelt de meester om de situatie te redden. Met een wijsneus er achteraan: Maar niet zo precies. Kampioen van IKC De Regenboog is Joost, met een aardappel van 700 gr, gevolgd door Romy van IKC Pius X met een van 589 gr. Het gewicht van de tasjes is ook niet mis: gemiddeld 3,4 kg en 3,1 kg. En dat is dan het resultaat van 2 pootaardappelen. Boeren uit de buurt reageerden met wat afgunst, hoorden wij, toen het nieuws als een vuurtje rondging. Teleurgesteld waren de kinderen wel even, toen ze op het eind de grootste aardappel bij de meester moesten inleveren, uiteindelijk voor frietjes op school!

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk

De klas zit onder een kale appelboom, maar vol met witte spinsels. “Het lijkt wel een spookboom”, zegt een kind, wijzend naar de spinsels en de witte vlinders die het nog geheimzinniger maken. De vlinders hebben zwarte stippen, lange vleugels en zijn rank van bouw. De bladeren zijn weg: opgevreten. Larven en rupsen gingen hun gang.

Bedoeld wordt het stippelmotje. José gebruikt het motje om de levenscyclus van vlinders nog eens uit te beelden. De kinderen luisteren ademloos, bekijken de larven en rupsen en laten de vlinders op hun arm zitten. Dan barst het los met vragen. Hoe leven deze beestjes, zijn ze schadelijk en wie zijn hun vijanden. En zo komt het lesje bij de processierups en de kool- en pimpelmees die aan en af vliegen en de oorworm niet te vergeten. Die moeten ook allemaal eten. Iedereen knikt.

Het motje is de opmaat naar het lesje over fruit. De kinderen hebben zich degelijk voorbereid. Ze hebben gelezen over de verschillende soorten fruitbomen in de Betuwe, het verschil tussen hard en zacht fruit, de diverse soorten pitten en de bevruchting in de lente. Dan passeert een groot dienblad met een twaalftal bordjes. Liesbeth vertelt over bessen en aardbeien en over hun oermoeder: de kleine bosaardbei. Het vrij plukken en proeven van bessen gaat door in de boomgaard. De dappersten beginnen met keuren op smaak, dan volgt de rest. De gezichten veranderen met het type bes: zoet, bitter, friszuur, kruidig. Dat er tussen de struiken wespen, bijen, en hommels zitten, wordt even vergeten. Althans, zolang niemand er acht op slaat…

Jan de Moor, Lingewaard Natuurlijk