Categorie: Nieuws (Pagina 8 van 11)

Kraamwebspinnen zijn forse spinnen met een lang lichaam. In rust strekken ze de voorste 2 pootparen aaneengesloten naar voren en zie je ze zonnebaden op een groot blad. Ze zijn vrij jagend, dat wil zeggen dat ze jagen in lage vegetatie en op de grond en niet met een web. Hierbij trekken ze een kort sprintje bij het ontdekken van een prooi.

Voor de paring biedt het mannetje een ingepakte prooi aan voor het vrouwtje. Dit is zelfbescherming! Want als het vrouwtje aan het eten is zal ze het mannetje niet opeten tijdens de paring. Hierbij staat het mannetje hoog zijn poten en biedt zijn “bruidschat” aan.

Spinnen moeten extra veel moeite doen om hun eieren te beschermen: de eitjes zijn heel gevoelig voor uitdroging. De spin maakt een cocon dat een beschermlaagje vormt. De ronde eicocon wordt ongeveer 2 weken door het vrouwtje meegedragen, ze houdt de cocon goed tussen haar kaken vast en draagt hem zo onder haar lichaam mee. Wanneer de jongen op het punt staan op uit te komen, bouwt het vrouwtje een koepelvormig web. Het woord ‘web’ in zijn naam heeft deze spin te danken aan het vrouwtje, dat een koepelvormig spinsel weeft: het kraamweb. In deze kraamkamer bevestigt ze de eicocon. Als het tijd is dat de spinnen uitkomen dan bijt ze voor een klein gedeelte de cocon open wacht dan rustig af bij de ingang van het raamweb. De uitgekomen jonge spinnetjes blijven in die kraamkamer tot ze voor de eerste keer gaan vervellen en gaan dan hun eigen weg.

Sandra Brookman-Bak, natuurgids Lingewaard Natuurlijk

Als je een bij ziet waar denk je dan aan? Als je een appel of peer eet denk je dan ook aan bijen? Hoe ziet het voedsel van bijen eruit? Waar halen zij het vandaan? Wat is het verschil tussen de honingbij en de wilde bij?

De kinderen van IKC de Regenboog (Bemmel) verdringen zich rond het bijenhotel bij Joop Dahm, een erkend deskundige op het gebied van wilde bijen. De ogen van de kinderen rollen uit hun kassen, want Joop heeft niet alleen illustratiemateriaal bij zich, maar ook solitaire bijen. Ze komen, tijdens het lesje al kant en klaar uit de cocon. Sommige durfallen laten de beestjes over hun hand lopen en worden bewonderend aangekeken.

De kinderen waren goed voorbereid op zijn vragen. Dat merkte Joop onmiddellijk. Ze hadden op school al het lesje ‘De wilde bij’ gelezen en kenden één soort: de metselbij. Ze wisten dus al hoe die leven, waar ze wonen en hoe ze hun huisje metselen en de deur dichtmaken. En natuurlijk wat voor goede werken ze doen. Ze hadden ook al gelezen dat deze bijen nooit steken. Dat stelde gerust. Want bijen en steken is toch wel een sterke koppeling en moeilijk uit te roeien. Veel kinderen moeten daarom toch de angst overwinnen dat het bij deze beestjes echt anders ligt in tegenstelling tot de honingbij.

En dan de vragen. Joop: Kun je een wilde bij als huisdier houden? Worden ze wel eens boos, zoals honingbijen en wat doen ze dan? Waarom blijft dit bijtje zo lang op mijn hand zitten? Joop: Ik denk dat je een zoete hand hebt!

Jan de Moor,
Lingewaard Natuurlijk, De Veldschuur

Veel bloemen hebben bestuivers nodig voor de voortplanting. Het doel is dat het stuifmeel wordt getransporteerd naar een soortgenoot bloem. Hoe krijgt zo’n bloem voor elkaar, dat het juiste insect langskomt?

Iedere bestuiver heeft andere eigenschappen, maar de bloem kan ook middelen inzetten. De meeste insecten hebben een beperkt gezichtsvermogen en worden vaak door de bloemengeur aangetrokken. Maar wat veel mensen niet weten is dat bloemen ook een soort geheimtaal hebben op hun bloembladeren. Op de bloembladeren bevinden zich, vaak voor het blote oog onzichtbare patronen die het ultraviolet licht reflecteren: een honingmerk. Dit ultraviolette licht kan door insecten worden gevolgd om zo bij de nectar te komen. Het ene insect voelt zich aangetrokken door een bloem met oplichtende rand, het andere insect gaat voor een oplichtend bloemen hart. Zo geven de bestuivers van verschillende insectensoorten de voorkeur aan bloemen met een bepaald honingmerk. Door van kleur te veranderen kunnen honingmerken de insecten vertellen hoeveel nectar de bloem produceert op dat moment.

Zo hebben bloemen nog meer in trucjes in petto: wat dacht je van een Leeuwenbekje? Die houdt zijn bloem stijf dicht, alleen een echte krachtpatser hommel kan naar binnen komen. Honingbijen hebben een korte tong en kunnen dus geen nectar halen uit bloemen waarvan de nectar diep in de lange bloembuizen zit. Andere planten zoals de Judaspenning zorgen gelijk voor de kraamkamer voor het koolwitje en lokken zo de vlinder naar zich toe. Zo vindt er een match plaats tussen bloem en zijn eigen gespecialiseerde bestuiver.